Οι τελευταίες μέρες μιας «ανάπηρης δημοκρατίας»

Σήμερα κλείνουν 80 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Μένοντας αυστηρά περιχαρακωμένος στο χρονικό πλαίσιο εκείνων των ημερών, από τις 27 Ιανουαρίου εως τις 30, αντιγράφω από το εξαιρετικό βιβλίο του Χάινριχ Βίνκλερ «Βαϊμάρη: Η ανάπηρη δημοκρατία 1918-1933» τις σελίδες για τα γεγονότα που έμελλαν ν’ αλλάξουν ριζικά την ιστορία της Ευρώπης στα επόμενα χρόνια, όχι μόνο γιατί κυρίως περιγράφουν πολύ οικεία πράματα σε μας αλλά για να γίνει ενημερωτικά η υπενθύμιση πως αυτά τα πράγματα επαναλαμβάνονται σε περιόδους κρίσης.

(Σημ. Όπου ήταν αναγκαίο εξελλήνισα τα γερμανικά ονόματα της ελληνικής έκδοσης για ευκολία ανάγνωσης)

Reichstag Συνέχεια ανάγνωσης «Οι τελευταίες μέρες μιας «ανάπηρης δημοκρατίας»»

Το φροϋδικό σλιπάκι του Κασιδιάρη

«Καταδικάζουμε τη βία σαν μέτρο πολιτικής».
Ο Νίκος Μιχαλολιάκος από αμηχανία θέλοντας να πει «μέσο πολιτικής».

Είναι πια περίβλεπτη η θέση των κορυφαίων στελεχών της Χρυσής Αυγής απέναντι στο φιλοναζιστικό παρελθόν τους. Όταν έρχονται στο δημόσιο διάλογο αντιμέτωποι με σαφείς κατηγορίες για τη φιλοχιτλερική στάση τους, προσπαθούν με κατηγορηματικό τρόπο να την απεκδυθούν βιαστικά χωρίς να παρέχουν καμία απολογία ή έστω μια υποτυπώδη δικαιολογία. Οι «απολλώνιοι» χαιρετισμοί του αρχηγού της κομματικής γκρούπας δεν είναι βέβαια πρωτοφανείς από την βραχύχρονη περίοδο της θητείας του στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας. Ήδη σε μια συνέντευξη στον Ανδρέα Ρουμελιώτη στη ΝΕΤ, από το 6:25 του παρακάτω βίντεο, λέει πως «ο Χίτλερ υπήρξε μια μεγάλη προσωπικότητα, δεν έχει κριθεί ακόμα από την ιστορία».

Λίγο νωρίτερα προβάλλεται βίντεο Συνέχεια ανάγνωσης «Το φροϋδικό σλιπάκι του Κασιδιάρη»

Στον επόμενο τόνο…

Η θεωρία της ψήφου διαμαρτυρίας έχει πια αποδομηθεί σε πολλά επίπεδα μετά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα. Η ραγδαία άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται περισσότερο στον επανακαθορισμό της αριστερής συσπείρωσης και την καλλιέργεια ενός νέου αριστερού λόγου με άμεσες προοπτικές εξουσίας. Ο εκλογικός διεμβολισμός έγινε φανερός στα αποτελέσματα των υπολοίπων κομμάτων της ευρύτερης αριστεράς, Συνέχεια ανάγνωσης «Στον επόμενο τόνο…»

Το εμπιστευτικό έγγραφο του ΥΠΕΞ Γ. Χαραλαμπόπουλου το 1983 για το Μακεδονικό

Πριν λίγες μέρες πέτυχα μεταχειρισμένο ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1995. Όταν τότε πια το Μακεδονικό ζήτημα έβαινε σε μια αλλαγή πλεύσης προς το ηπιότερο μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και την σπασμωδική διαχείρισή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σε αυτό το βιβλίο του Θόδωρου Σκυλακάκη, πολιτικός που ανήκει στον σκληρό μητσοτακικό πυρήνα Συνέχεια ανάγνωσης «Το εμπιστευτικό έγγραφο του ΥΠΕΞ Γ. Χαραλαμπόπουλου το 1983 για το Μακεδονικό»

Ποιά Ρεπούση, Μιχαλολιάκος και Σαμαράς που ήταν;

Εδώ και ώρες τα social media έχουν πάρει φωτιά από την υποτιθέμενη είδηση πως η Μαρία Ρεπούση, βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ, απείχε από την εκδήλωση μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων. Αναπαράγεται σε πολλά ιστολόγια, ακροδεξιά και «ενημερωτικά», ένα δήθεν φωτορεπορτάζ που καταγράφει χρονικά την παρουσία της Ρεπούση σαν αυτό εδώ. Όπως μου επισήμανε ένας φίλος, αυτή είναι η μισή αλήθεια διότι την άλλη μισή Συνέχεια ανάγνωσης «Ποιά Ρεπούση, Μιχαλολιάκος και Σαμαράς που ήταν;»

Γιατί δεν έπρεπε να κλείσει το μπλογκ της Χρυσής Αυγής

Πριν μερικούς μήνες κυκλοφορούσαν φωτογραφίες και βίντεο από έναν άρρωστο τύπο που βασάνιζε κουνελάκια, το θυμόμαστε όλοι νομίζω. Αυτό που ακολούθησε ήταν εξοργιστικό. Διάφοροι «πονόψυχοι» και «τρολ» συντόνισαν μια καμπάνια για να ρίξουν τρεις σελίδες που είχε ο τύπος, το προφίλ στο facebook, το κανάλι στο Youtube και το μπλογκ του στον Blogger. Τα δύο πρώτα τα κατάφεραν γρήγορα όμως Συνέχεια ανάγνωσης «Γιατί δεν έπρεπε να κλείσει το μπλογκ της Χρυσής Αυγής»

Μέρες του ’56 και του ’58 (μέρος πρώτο)

Το παραπάνω σκίτσο του Φωκίωνα Δημητριάδη ίσως φέρνει στο νου τις εκλογές της βίας και της νοθείας του 1961 αλλά στην πραγματικότητα δημοσιεύτηκε προφητικά στην εφημερίδα Μακεδονία στις 9 Μαΐου του 1958. Ενδεχομένως όμως και στο Βήμα καθώς είχε παράλληλη συνεργασία αφού τα σκίτσα του δημοσιεύονταν και στις δύο.

Οι φετινές εκλογές της 6ης Μαΐου άφησαν μια πανηγυρική επίγευση καθώς κρίθηκε σχεδόν εκ θεμελίων το πολιτικό σύστημα για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση. Ανεξάρτητα από τις πολιτικές τοποθετήσεις των ψηφοφόρων, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά, θα ήταν μονοδιάστατη η ερμηνεία Συνέχεια ανάγνωσης «Μέρες του ’56 και του ’58 (μέρος πρώτο)»